Binnenland·Cat behaviour

De kat die ’s nacht miauwde

Sylvester is de kat met de luidste miauw die ik ooit hoorde. Echt gek is dat niet, want hij is namelijk doof.
Toeschietelijk is hij niet te noemen. Bij de eerste ontmoeting knielde ik behoedzaam bij hem neer. Mijn hand uitstekend bood ik hem zo de gelegenheid mij te leren kennen. Volgens baasje Jari moest ik oppassen, want Sylvester zou wel vaker onverwachts uithalen. Omdat ik zo voorzichtig te werk ging, dacht ik dat mij niets zou overkomen. Op het moment dat ik werd afgeleid door zijn andere baasje, kreeg ik een waarschuwende tik op de hand. Niet pijnlijk, wel venijnig. Een duidelijke waarschuwing in mijn ogen, het is mij alleen niet helemaal duidelijk waarvoor.

Sylvester ziet mij!


Een week is een relatief korte tijd voor een sit, waarmee ik erop doel dat het in dat tijdsbestek vaak niet lukt een band op te bouwen met een kat. Door zijn doofheid leek Sylvester mijn aanwezigheid vaak niet te bemerken. Nog nooit eerder maakte ik mee, dat een kat door bleef slapen als ik thuiskwam; het was duidelijk dat hij mijn komst niet opmerkte. Ook op het geluid van voer dat in een metalen bakje gedaan werd, reageerde hij niet. Hoewel het ook mogelijk was dat hij niet echt veel interesse in eten had. Vaak voelde ik me geroepen demonstratief zijn bakje aan hem te tonen, zodat hij wist dat het etenstijd was.
Sylvester was op dieet, want zijn baasjes waren bang dat hij dik zou worden. Zowel ’s morgens als ’s avonds een afgepaste hoeveelheid voer, gewogen op de keukenweegschaal, vond ik nogal droevig, toch maakte hij nooit een uitgehongerde indruk.

Er was gedurende de dag maar één moment waarop hij om mijn nadrukkelijke aandacht vroeg, en dat was in het holst van de nacht! Ook voor het harde geluid dat hij voort wist te brengen was ik al gewaarschuwd, maar pas in een doodstille omgeving merkte ik pas hoe luid dat daadwerkelijk was! Om te voorkomen dat hij zich eenzaam zou voelen, zette ik ’s nachts de slaapkamerdeur open. Een andere reden voor het nachtelijk gemiauw kon verveling zijn; Sylvester mocht vanwege zijn doofheid onder geen beding naar buiten. Behalve als ik hem in zijn kattenbench zou stoppen, om hem vervolgens in zijn mini-gevangenis in de tuin te zetten voor wat frisse lucht. Het is me nooit gelukt…

Later, pas veel later, bedacht ik me nog een reden, waarom hij ’s nachts zo’n lawaai maakte: honger. Ga maar eens lekker slapen met een lege maag..

Local sits

Hij houdt wel van me – hij houdt niet van me

Of Loca wel of niet van me houdt , ik ben er niet van overtuigd.
Verlegen is hij niet, bij de kennismaking snuffelde hij ongegeneerd aan mijn hand om vervolgens rustig verder te wandelen. Dit in tegenstelling tot huisgenootje Izzy. Bij aankomst had ze zich al onder het dekbed verstopt, opgeschrikt door het verschrikkelijke geluid van de deurbel. Hoewel zij zich al eerder vertoonde, waagde zij zich pas dagen nadien in mijn nabijheid. Daarna was zij gelukkig wel een van de grootste kroelkatten in tijden!

Loca vroeg nooit aandacht, terwijl hij volgens zijn baasjes net zo’n grote knuffelkat als vriendinnetje Izzy was. Behalve in de ochtend, dan liet hij zijn aanwezigheid luid en duidelijk blijken… Aanvankelijk hield ik de slaapkamerdeur ’s nachts nog niet dicht. Maar omdat dat onherroepelijk tot doordringend gemiauw pal naast het bed bij het krieken van de dag leidde, bracht ik daar snel verandering in. Door de gesloten deur heen was hij toch minder goed te horen…  Zodra ik de slaapkamer uitstapte kreeg ik het warmste welkom van de dag. Zelden hoorde ik een kat zo hard spinnen. Het geluid continueerde terwijl ik met slaapdronken hoofd de soepjes die de poezen als ontbijt kregen in de voerbakjes schepte, en stopte pas op het moment dat alles schoon op was. Helemaal zeker weten deed ik het niet, maar waarschijnlijk at hij behalve zijn eigen deel ook dat wat zijn vriendinnetje achterliet op…

Na het ontbijt was de liefde echter voorbij tot het einde van de dag. Dan was het immers tijd voor het avondeten! Het leek leek er pijnlijk veel op dat hij mij buiten die momenten niet in zijn nabijheid kon velen… Nooit vroeg hij om aandacht. Twee keer achter elkaar aaien was een record. Zijn vacht voelde stug aan onder mijn vingers, alsof hij me op die manier wilde ontmoedigen hem aan te raken. En soms sprong hij als door een wesp gestoken op, om me achter te laten en me slechts een smalende blik te gunnen…

Ik had ook beter moeten weten: wat de kat niet wil, dat wil hij niet. Liefde laat zich niet dwingen!

Cat Tunes·Famous cats

Smelly cat

De afleveringen van de hitserie Friends ken ik bijna van haver tot gort; er is er geen meer bij die ik nog niet eerder zag. Het van tijd tot tijd opnieuw bekijken van oude afleveringen verveelt me tot op heden nog steeds niet, dus misschien behoor ik wel tot de superfans!
Mijn favoriete vrouwelijke personage is zonder twijfel Phoebe Buffay, omdat ze grappig, origineel, consequent en altruïstisch is. Het liedje ‘Smelly cat’ past goed bij haar, de wereldverbeteraar die opkomt voor de minder goed bedeelden in de maatschappij.
De scenes waarin zij het nummer vertolkt bekijk ik nog steeds met plezier. Sinds het nummer voor het eerst in de serie werd genoemd, vertolkte zij het van tijd tot tijd, onder meer met een aantal bekende artiesten, zoals Chrissie Hynde, die meewerkte aan het schrijven van het nummer, en Chris Isaak. Hoe dan ook is mijn favoriete versie die met haar vrienden in het welbekende koffiehuis Central Perk. Terwijl zij op karakteristieke wijze met onvaste stem ‘Smelly cat’ zingt deelt zij de schijnwerpers met hen. Het ademt de sfeer van hun vriendschap uit.

International sits

Een Parijse kat

De grappen over oppassen op een Parijse kat waren niet van de lucht, voorafgaand aan deze sit: “Is die dan heel arrogant?” Maar de ontvangst in het huishouden van Charmaine en haar tienerdochter was allerhartelijkst. Het huis zag er bij aankomst om half tien ’s avond nog wel uit alsof er eerder een bom was ontploft. Ze moest dan ook nog opruimen en pakken. Tussentijds slaagde ze erin haar cat sitter te ontvangen en gezellig met haar te dineren. Ze was goed gezelschap. Gelukkig maar, dat Charmaine een babbelkous was, want ik was afgepeigerd na een lange werkdag met aansluitend de treinreis naar Parijs. Ze maakte het makkelijk voor mij weer aan de Franse taal te wennen. 

“Luigi is speciaal”, zei ze over haar jongste kat. Persoonlijk vind ik alle katten bijzonder, dus ik ben niet automatisch onder de indruk als iemand me iets dergelijks vertelt. Zeker niet als dat het baasje is! Luigi was om te beginnen een sociale kat. Aan flatgenote Polochon – het eenzelvige type – had hij niet veel, misschien richtte hij zich daarom op de mensen in zijn omgeving. Regelmatig kwam hij om een beetje aandacht vragen en ‘s avonds zat hij graag op schoot of bij gebrek aan ruimte zo dicht mogelijk naast mij.

Samen op de bank..


Luigi kon heel goed zijn behoeftes communiceren. Nu kunnen meerdere katten dat. Een gevoel van honger leidt al snel tot “Miauw!” Maar deze kater was nog een echt jochie, want nog niet ‘geholpen’ en had zijn buitentijd echt nodig. Dan bleef hij net zo lang bij de voordeur van het appartement rondhangen tot ik de boodschap had begrepen en hem naar buiten begeleidde. Want om dat traject geheel zelfstandig af te leggen was fysiek onmogelijk voor een kat. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid was het de bedoeling het voor eventuele inbrekers moeilijk te maken. Het af te leggen traject zag er zo uit: stap 1 – het openen van de deur van het appartement, uitkomend op het gezamenlijke halletje. Stap 2 – het openen van de deur naar het trappenhuis, leidend naar de begane grond. Stap 3 – het openen van de deur naar de centrale hal van het gebouw waarin het appartement zich bevond. Stap 4:- het openen van de deur naar de binnentuin; het complex bestond uit twee gebouwen. De gehele weg liep hij rustig met mij mee en wachtte steeds tot er een nieuwe deur voor hem geopend werd. Beneden aangekomen miauwde hij nogmaals ter afscheid om vervolgens de tuin in te verdwijnen.

Het was een koude periode in de maand februari met sneeuw en vorst en ik maakte me wel wat zorgen over of Luigi op tijd thuis zou zijn. “Maak je niet druk,” zei Charmaine, “hij vindt altijd wel een plekje om zich te beschutten tegen de kou”. Zij maakte zich eerder zorgen of hij zich wel kon verweren tegen de andere buitenkatten. En meestal als ik door de binnentuin liep, onderweg naar buiten of naar binnen, kwam ik Luigi wel tegen. Totdat hij op een dag niet op mijn geroep reageerde. Zelfs rammelen met een bakje met kattenbrokjes hielp niet. Keer op keer liep ik naar het raam om te zien of ik hem door de tuin zag lopen, of naar beneden om met het bakje te rammelen. Uiteindelijk was hij er dan toch, op het moment dat de duisternis begon in te zetten. Blij liep hij mee naar boven om dankbaar aan zijn avondmaal te beginnen.

Luigi in de sneeuw

Op een van de laatste dagen hing er een vreemde lucht in huis. Ik vreesde het ergste en maakte alles grondig schoon met azijn. Het mocht helaas niet baten. De lucht bleef hangen. Terwijl ik op een avond op de bank zat kwam ik achter de bron van de stank. Het kussentje waar Luigi zo vaak zo comfortabel op had gelegen was doorweekt. Het leek erop dat hij op de bank had geplast. Het kussentje ging definitief de deur uit en gelukkig was de hoes van de (bed)bank geplastificeerd zodat wassen volstond. Charmaine excuseerde zich: “hij moet dringend zijn operatie ondergaan, ik heb het uitgesteld”.

De laatste dag was Luigi buiten toen ik moest vertrekken om mijn trein terug naar huis te halen. Zijn baasje zou pas de volgende ochtend thuiskomen. Dit keer moest hij werkelijk de nacht buiten doorbrengen. Charmaine liet nog wel weten dat hij ongehavend weer opdook, de dag erna.

Cat Flicks·Famous cats

Minoes

Een van de sterkste staaltjes van kattenliteratuur in de geschiedenis komt van de hand van Nederlands icoon Annie M.G. Schmidt. Zij schreef dit kinderboek al in 1970, de verfilming volgde in 2001. De film oogde – toen al- lekker kneuterig maar bleek een prachtig avontuur met een gelukkig einde.

Afbeeldingsresultaat voor carice van houten minoes

En passant wordt ook de kat-mensrelatie onder de loep genomen; in de film is deze behoorlijk symbiotisch. In de Volkskrant werd hoofdrolspeelster Carice van Houten toentertijd een ‘prachtige katse juf’ genoemd. Daar maak ik met alle liefde ‘katvrouw aller tijden’ van! Zij heeft zich voor deze rol alle poezenmaniertjes op sublieme wijze eigen gemaakt; spinnen, blazen en krabben doet zij als de beste. Maar ook haar mensenoutfits passen prima bij een katse juf. Hoe zij in een getailleerd groen mantelpakje met stiletto’s aan en een koffer in de hand uit een boom springt en op beide benen beland levert een prachtig beeld op! Wie dat al is vergeten of nog nooit heeft gezien, moet zelf maar een kijkje nemen.

Cat Family·International sits

Een kleine onvolkomenheid

Op het eerste gezicht zag ik alleen maar schoonheid. Jackson is namelijk een prachtige langharige rode kater die je onmiddellijk aan een miniatuurleeuw doet denken. Hij kijkt je altijd een beetje brutaal aan. Afkomstig uit Doha is hij met zijn baasje in de Franse Pyreneeën beland.
Hij is niet zo lief voor de dames uit het huishouden, Cassie en Callie. Hij doet zijn uiterste best hen te tiranniseren. Cassie kan hem niet luchten of zien, en ondanks haar angst sist ze nijdig naar hem zodra ze hem in het vizier krijgt. Als een van beide meisjes begint te blazen, weet ik dat Jackson in de buurt is. Iedere keer dat dit gebeurt hoef ik alleen mijn hoofd maar om te draaien om hem op geringe afstand te zien zitten. Hij heeft dan steevast dezelfde effen expressie als anders op zijn gezicht. Geen flauw idee wat hij heeft gezegd zonder geluid te maken! Ongetwijfeld is het niet zo mooi.

Ondanks zijn stoere uiterlijk is hij wel degelijk gevoelig voor aandacht en affectie. Het zal niet voorkomen dat hij mij uit zichzelf benadert voor een aai over zijn bol, maar hij laat het zich welgevallen als hij die mag ontvangen op mijn initiatief. Om zijn leeuwenmanen in toom te houden, en te voorkomen dat die het filter van de stofzuiger doen verstoppen, krijgt hij liefst dagelijks een rigoreuze behandeling met de borstel. Daar worden zijn knieën week van en dan spreekt hij luid en duidelijk door te spinnen dat het een lieve lust is.

Hij viel definitief door de mand voor mij als ongenaakbare bad boy, toen ik werd geconfronteerd met een van zijn onvolkomenheden. Terwijl ik zat te lezen sprong hij voor mij op de keukentafel. Jackson weet feilloos wanneer etenstijd nadert en hij zorgt dan altijd dat hij in de buurt is.  Terwijl hij voor me langs liep, onderweg naar de vensterbank vanaf welke positie hij de hele keuken kan overzien, kon ik niet anders dan het zien. In zijn vacht, ter hoogte van zijn anus, hing een flinke klont opgedroogde poep. Bij het verzorgen van zijn manen kan hij daar vast niet zo goed bij..

International sits·Street cats

Grote knul

Drie katten had ze, allemaal lokaal in Dubai opgevangen. Degene die me het meest bijbleef was niet een van hen, maar hoorde bij het groepje katten dat tweemaal daags te eten kreeg in haar voortuin. Hij was groter dan de anderen en zag er vervaarlijk uit! Een klein groepje net buiten de compound hoorde ook bij haar protegés. Onder het wakend oog van de beveiligers van het terrein werden zij eveneens van eten en drinken voorzien. Van tevoren kreeg ik de instructie te pretenderen dat ik hen niet begreep, als ze me ervan zouden proberen te weerhouden de straatkatten eten te geven. Maar ze zeiden nooit iets, eerder hoorde je ze bijna denken “rare jongens, die expats!”

Wachtend op de maaltijd….

De grote kater uit de voortuin doopte ik Big Boy. Zo zag hij er nu eenmaal uit, met zijn sterke gespierde lichaam, geprononceerde achterwerk en brede, stevige kop met gehavend oor. Hij was er alleen voor het eten en leek mij doorgaans nijdig aan te kijken. De andere katten, allemaal dames, vonden ook de aandacht aangenaam. Eten en drinken kwam op de eerste plaats, maar er was geen bezwaar als er geaaid werd. Het gespin was hoe dan ook oorverdovend. Big Boy heb ik nooit horen spinnen. Toch vermoedde ik dat hij de aandacht verdeeld aangenaam vond. Onder zijn ruige uiterlijk schuilde een tedere ziel, want hij liet de dames altijd voorgaan tijdens het eten. Alsof hij voor ze zorgde. Op mijn beurt lette ik erop dat er genoeg overbleef voor deze grote jongen. Terwijl hij zat te eten, heb ik me een aantal keren gepermitteerd over zijn vacht te aaien. Niet zo aardig, maar ik kon het niet laten… Hij liep op dat moment niet weg. Toch voelde ik weerstand. Zijn vacht deed ruw en stug aan onder mijn handen, alsof het de eerste keer in zijn leven was dat hij werd aangeraakt. Uiteindelijk voelde die merkbare weerstand verkeerd, dus deed ik het juiste en hield ik ermee op. Misschien zou hij eraan gewend raken, maar de kans was vele malen groter dat hij zou zijn weggelopen zodra zijn etensbak leeg was!