Liefde groeit

Cooper was een tijdlang enigste kat, maar uiteindelijk wilde zijn baasje toch een kitten erbij. Hij was namelijk een niet erg affectieve kat, schootje zitten was er niet bij en na twee keer aan je hand geroken te hebben was hij alweer met de Noorderzon vertrokken. Dus Morris kwam erbij, en dat was wel even slikken voor hem! Opeens was er dat kleine, oranje ding waar iedereen mee wegliep. Superschattig om te zien, en hij deed alles wat Cooper niet deed: op schoot zitten, spelen en kroelen. En op een of andere manier vond ik dat toch wel sneu voor hem. Ook een kat kan zijn persoonlijke historie hebben, en daar kan hij helemaal niks aan doen! Mogelijk was hij zelfs een beetje jaloers, want hij deed niet altijd even aardig tegen die kleine…
Katten kunnen wel degelijk emoties ervaren. Die hebben vaak te maken met het zich bedreigd voelen in het voorzien in de primaire behoeftes. Krijg ik wel genoeg te eten? Kan ik wel op mijn favoriete plekje liggen? Dat een kat een emotie als jaloezie zou ervaren, daar zet de wetenschap zijn vraagtekens bij.   

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder, en Morrisje is een Morris geworden. Beide katten zijn inmiddels aan elkaar gewend. Die kleine heeft duidelijk leven in de brouwerij gebracht, zoveel is wel duidelijk. Af en toe laat hij zijn huisgenootje alle hoeken van de kamer zien, zo niet goedschiks dan wel kwaadschiks.

Maar de liefde… die is gegroeid.

Het leven is een spel!

Regelmatig pas ik op poezen die al een dagje ouder zijn. Dat maakt het sitten tot een relaxte aangelegenheid: ze zijn meestal al tevreden met een eten, drinken en een warm plekje op je schoot in de avonduren. Zo niet Rumela. Rumela was een van de katten het minst geïnteresseerd in eten en drinken die ik ontmoette. Wat ze wilde was spelen, vaak en veel. Dat past natuurlijk in het plaatje van een acht maanden oude kitten, maar al snel na aanvang van de sit merkte ik dat dit ook in mijn eigen belang was. Ze was door omstandigheden namelijk een binnenkat, maar had tonnen energie.

Kiekeboe! Verstoppertje spelen met Rumela.


Het samen spelen was nodig om haar voldoende te vermoeien om mijn nachtrust te kunnen garanderen. Haar baasje waarschuwde al dat het vast onderdeel van het avondprogramma was. In het holst van de eerste nacht begon Rumela te spoken: ze balanceerde over het hoofdeinde van het bed, inspecteerde wat er allemaal op de ladenkast stond terwijl ze en passant een en ander eraf schoof, sprong vervolgens op bed en een enkele maal ging ze zo ver dat ze mijn gezicht aantikte met haar pootje. Haar favoriete speelgoed, een hengel met een kapotgespeeld visje eraan – volgens haar baasje gevuld met kattenkruid – had ze alvast heel subtiel naast mij op het bed neergelegd.
Vanaf dat moment stonden de avonden wijselijk in het teken van het spelen met Rumela, die er zichtbaar van genoot. Het heen en weer en rondzwiepen van haar favoriete hengel leidde tot de hoogste sprongen die ik een kat ooit zag maken. Ze apporteerde een simpel elastiek als je het door de kamer heen slingerde. Zou zij een hondje in een kattenlichaam zijn?
Maar na een aantal dagen begon ik mij een beetje te vervelen. Alweer die hengel! Dus nam ik de taak op mij me te verdiepen in het spelen met katten. Temeer omdat ik regelmatig op poezen pas die niet zo gemakkelijk aan het spelen te krijgen zijn! Al snel leerde ik dat dit voor katten ook een kwestie van gewoonte is: elke dag rond hetzelfde tijdstip een beetje actie is een eerste stap. Inspiratie vond ik met name op https://www.praktijkvoorkattengedrag.nl/waarom-spelen-belangrijk-is-voor-je-kat/.
In elk geval leidde het ertoe dat ik op een heel andere manier naar spelen ging kijken en iets meer fantasie mijnerzijds kon toepassen. Rumela stelde het eveneens op prijs: zo bleek zij verstopspelletjes fantastisch te vinden. Ik stopte haar geliefde hengeltje onder het vloerkleed en al snel merkte zij dat daar iets te vinden was. Dat leidde tot een spel van exploreren en vangen. Vervolgens kwam ze met het visje in haar mond trots naar mij toe en deponeerde het naast mij.

Nog een keer!

Vervolgens kon het spel weer opnieuw beginnen!

Tombili

Tombili’s foto, waarop zij als een baas op de stoeprand geleund zit, is wereldberoemd. Zij past perfect in het Turkse straatbeeld, behalve dat het hier om een kat en niet om een mens gaat. Er zijn vele bewerkingen van de foto gemaakt, bijvoorbeeld van Tombili met een glaasje Turkse thee naast zich.
Na het overlijden van de populaire straatkat, enkele jaren geleden, werd een petitie opgesteld en door 17.000 mensen ondertekend: men wilde en er kwam een standbeeld van Tombili op de plek waar zij ooit beroemd werd.
Niet lang na de onthulling werd het werk echter gestolen en andermaal bleek hoe populair de kat was: het zorgde voor de nodige reuring op het internet. Men sprak er schande van: “Wat zijn ze van plan met het beeld; op de schoorsteenmantel zetten?”
Misschien dat de dader onder de indruk was van de aandacht die de diefstal had opgeleverd, of mogelijk voelde hij zich schuldig. Binnen enkele dagen was het beeld van de geliefde kat weer terug op zijn plek.
Uit betrouwbare bron vernam ik dat het beeld inmiddels weer verdwenen is, en dit keer permanent. De reden is niet duidelijk. Tombili blijft echter voor altijd op ons netvlies gebrand staan!

Istanbul's Most Famous Cat Honored With Its Own Statue At Its Favorite Spot

Daag!

Vaker wel dan niet neem ik afscheid van mijn oppaspoezen met een gevoel van weemoed: dat ik ze zal missen…
Soms is de sit kort, dan is er nog niet altijd een connectie ontstaan. Het is dan ook vooral wanneer ik langduriger op een poes heb gepast dat dit gevoel mij vaak overvalt. Met name als desbetreffend beestje van mensen lijkt te houden en mijn gezelschap opzoekt. Door op mijn schoot of naast me op de bank te komen zitten, door me op te wachten achter de deur als ik thuiskom, door naar me te miauwen als hij of zij iets nodig heeft. Eten, een spelletje, aandacht, het maakt niet uit.

Afscheid nemen

Maar als leerkracht met meer dan twintig jaar ervaring in het jaarlijks afscheid nemen achter de kiezen ken ik het klappen van de zweep! Het afscheid van mijn eerste klasje staat op mijn netvlies gebrand: twee kleine jongetjes kwamen met een plant groter dan zijzelf aanzetten en ik schoot vol! Dat was de eerste, maar gelijk ook de laatste keer. Want hoe leuk de klas ook is, er komt altijd een nieuwe, met al zijn voor- en nadelen. Zo is het dus ook met katten. Hoe leuk en lief ze ook zijn, mijn oppaspoesjes hebben gelukkig allemaal voldoende te eten en een warm plekje om te slapen. Dit met dank aan hun liefhebbende baasjes!
Soms keer ik terug naar een oppasadres, maar even zo vaak ook niet. Gelukkig vind ik altijd weer een nieuwe oppaspoes om van te houden. So many kitties, so little time!

Met een konijn op de bank

Op een konijn passen, waarom niet? De eerste kennismaking met Griet en de flat waar zij woonde, maakte mij in ieder geval al heel erg blij! Een grote ruimte, smaakvol ingericht en een konijn dat daar vrolijk doorheen hopte. Vanuit de grote ramen keek ik uit op de kruising van een singel en de langste laan van Nederland.
Omdat zij voor het grootste deel van de dag alleen thuis was had Griet haar eigen kamer, inclusief hok om in te slapen, bak om haar behoefte op te doen, voederbakjes met groenten en brokjes en kruidenplantjes waar zij naar hartenlust aan kon knabbelen. Als haar baasjes aan het einde van de dag thuiskwamen, ging de deur van haar kamertje wagenwijd open. Vaak moest ze dan nog even wakker worden, want het duurde doorgaans een poosje voordat zij tevoorschijn kwam. De bak met korrels en stro werd naar de keuken verplaatst met het oog op een gemakkelijke toegang; Griet was namelijk grotendeels zindelijk! Zo maakte zij een in het oog springend onderdeel van het huishouden uit.

Griet houdt ook wel van een goed boek

Natuurlijk zijn konijnen geen katten, dat was ook wel even wennen. Laatstgenoemde zijn doorgaans toch wat communicatiever. Het vraag-en-antwoord-spel wat ik met veel oppaspoezen speel, daar was Griet natuurlijk niet toe in staat. Maar tegelijkertijd zijn niet alle katten zo toegankelijk als dit knuffelkonijn. Contact kwam weliswaar geheel op haar voorwaarden tot stand, maar met de regelmaat van de klok zat ik met een konijn op de bank! Meestal nam zij naast mij plaats, en afgaand op de afstand die zij koos vermoedde ik of zij al dan niet geaaid wilde worden. Soms zat ze aan het andere eind, soms pal naast mij.