General·Love for cats

Daag!

Vaker wel dan niet neem ik afscheid van mijn oppaspoezen met een gevoel van weemoed: dat ik ze zal missen…
Soms is de sit kort, dan is er nog niet altijd een connectie ontstaan. Het is dan ook vooral wanneer ik langduriger op een poes heb gepast dat dit gevoel mij vaak overvalt. Met name als desbetreffend beestje van mensen lijkt te houden en mijn gezelschap opzoekt. Door op mijn schoot of naast me op de bank te komen zitten, door me op te wachten achter de deur als ik thuiskom, door naar me te miauwen als hij of zij iets nodig heeft. Eten, een spelletje, aandacht, het maakt niet uit.

Afscheid nemen

Maar als leerkracht met meer dan twintig jaar ervaring in het jaarlijks afscheid nemen achter de kiezen ken ik het klappen van de zweep! Het afscheid van mijn eerste klasje staat op mijn netvlies gebrand: twee kleine jongetjes kwamen met een plant groter dan zijzelf aanzetten en ik schoot vol! Dat was de eerste, maar gelijk ook de laatste keer. Want hoe leuk de klas ook is, er komt altijd een nieuwe, met al zijn voor- en nadelen. Zo is het dus ook met katten. Hoe leuk en lief ze ook zijn, mijn oppaspoesjes hebben gelukkig allemaal voldoende te eten en een warm plekje om te slapen. Dit met dank aan hun liefhebbende baasjes!
Soms keer ik terug naar een oppasadres, maar even zo vaak ook niet. Gelukkig vind ik altijd weer een nieuwe oppaspoes om van te houden. So many kitties, so little time!

Geef een reactie