Cat behaviour·International sits

Het leven is een spel!

Regelmatig pas ik op poezen die al een dagje ouder zijn. Dat maakt het sitten tot een relaxte aangelegenheid: ze zijn meestal al tevreden met een eten, drinken en een warm plekje op je schoot in de avonduren. Zo niet Rumela. Rumela was een van de katten het minst geïnteresseerd in eten en drinken die ik ontmoette. Wat ze wilde was spelen, vaak en veel. Dat past natuurlijk in het plaatje van een acht maanden oude kitten, maar al snel na aanvang van de sit merkte ik dat dit ook in mijn eigen belang was. Ze was door omstandigheden namelijk een binnenkat, maar had tonnen energie.

Kiekeboe! Verstoppertje spelen met Rumela.


Het samen spelen was nodig om haar voldoende te vermoeien om mijn nachtrust te kunnen garanderen. Haar baasje waarschuwde al dat het vast onderdeel van het avondprogramma was. In het holst van de eerste nacht begon Rumela te spoken: ze balanceerde over het hoofdeinde van het bed, inspecteerde wat er allemaal op de ladenkast stond terwijl ze en passant een en ander eraf schoof, sprong vervolgens op bed en een enkele maal ging ze zo ver dat ze mijn gezicht aantikte met haar pootje. Haar favoriete speelgoed, een hengel met een kapotgespeeld visje eraan – volgens haar baasje gevuld met kattenkruid – had ze alvast heel subtiel naast mij op het bed neergelegd.
Vanaf dat moment stonden de avonden wijselijk in het teken van het spelen met Rumela, die er zichtbaar van genoot. Het heen en weer en rondzwiepen van haar favoriete hengel leidde tot de hoogste sprongen die ik een kat ooit zag maken. Ze apporteerde een simpel elastiek als je het door de kamer heen slingerde. Zou zij een hondje in een kattenlichaam zijn?
Maar na een aantal dagen begon ik mij een beetje te vervelen. Alweer die hengel! Dus nam ik de taak op mij me te verdiepen in het spelen met katten. Temeer omdat ik regelmatig op poezen pas die niet zo gemakkelijk aan het spelen te krijgen zijn! Al snel leerde ik dat dit voor katten ook een kwestie van gewoonte is: elke dag rond hetzelfde tijdstip een beetje actie is een eerste stap. Inspiratie vond ik met name op https://www.praktijkvoorkattengedrag.nl/waarom-spelen-belangrijk-is-voor-je-kat/.
In elk geval leidde het ertoe dat ik op een heel andere manier naar spelen ging kijken en iets meer fantasie mijnerzijds kon toepassen. Rumela stelde het eveneens op prijs: zo bleek zij verstopspelletjes fantastisch te vinden. Ik stopte haar geliefde hengeltje onder het vloerkleed en al snel merkte zij dat daar iets te vinden was. Dat leidde tot een spel van exploreren en vangen. Vervolgens kwam ze met het visje in haar mond trots naar mij toe en deponeerde het naast mij.

Nog een keer!

Vervolgens kon het spel weer opnieuw beginnen!

Famous cats

Tombili

Tombili’s foto, waarop zij als een baas op de stoeprand geleund zit, is wereldberoemd. Zij past perfect in het Turkse straatbeeld, behalve dat het hier om een kat en niet om een mens gaat. Er zijn vele bewerkingen van de foto gemaakt, bijvoorbeeld van Tombili met een glaasje Turkse thee naast zich.
Na het overlijden van de populaire straatkat, enkele jaren geleden, werd een petitie opgesteld en door 17.000 mensen ondertekend: men wilde en er kwam een standbeeld van Tombili op de plek waar zij ooit beroemd werd.
Niet lang na de onthulling werd het werk echter gestolen en andermaal bleek hoe populair de kat was: het zorgde voor de nodige reuring op het internet. Men sprak er schande van: “Wat zijn ze van plan met het beeld; op de schoorsteenmantel zetten?”
Misschien dat de dader onder de indruk was van de aandacht die de diefstal had opgeleverd, of mogelijk voelde hij zich schuldig. Binnen enkele dagen was het beeld van de geliefde kat weer terug op zijn plek.
Uit betrouwbare bron vernam ik dat het beeld inmiddels weer verdwenen is, en dit keer permanent. De reden is niet duidelijk. Tombili blijft echter voor altijd op ons netvlies gebrand staan!

Istanbul's Most Famous Cat Honored With Its Own Statue At Its Favorite Spot
General·Love for cats

Daag!

Vaker wel dan niet neem ik afscheid van mijn oppaspoezen met een gevoel van weemoed: dat ik ze zal missen…
Soms is de sit kort, dan is er nog niet altijd een connectie ontstaan. Het is dan ook vooral wanneer ik langduriger op een poes heb gepast dat dit gevoel mij vaak overvalt. Met name als desbetreffend beestje van mensen lijkt te houden en mijn gezelschap opzoekt. Door op mijn schoot of naast me op de bank te komen zitten, door me op te wachten achter de deur als ik thuiskom, door naar me te miauwen als hij of zij iets nodig heeft. Eten, een spelletje, aandacht, het maakt niet uit.

Afscheid nemen

Maar als leerkracht met meer dan twintig jaar ervaring in het jaarlijks afscheid nemen achter de kiezen ken ik het klappen van de zweep! Het afscheid van mijn eerste klasje staat op mijn netvlies gebrand: twee kleine jongetjes kwamen met een plant groter dan zijzelf aanzetten en ik schoot vol! Dat was de eerste, maar gelijk ook de laatste keer. Want hoe leuk de klas ook is, er komt altijd een nieuwe, met al zijn voor- en nadelen. Zo is het dus ook met katten. Hoe leuk en lief ze ook zijn, mijn oppaspoesjes hebben gelukkig allemaal voldoende te eten en een warm plekje om te slapen. Dit met dank aan hun liefhebbende baasjes!
Soms keer ik terug naar een oppasadres, maar even zo vaak ook niet. Gelukkig vind ik altijd weer een nieuwe oppaspoes om van te houden. So many kitties, so little time!

Local sits·Not a cat

Met een konijn op de bank

Op een konijn passen, waarom niet? De eerste kennismaking met Griet en de flat waar zij woonde, maakte mij in ieder geval al heel erg blij! Een grote ruimte, smaakvol ingericht en een konijn dat daar vrolijk doorheen hopte. Vanuit de grote ramen keek ik uit op de kruising van een singel en de langste laan van Nederland.
Omdat zij voor het grootste deel van de dag alleen thuis was had Griet haar eigen kamer, inclusief hok om in te slapen, bak om haar behoefte op te doen, voederbakjes met groenten en brokjes en kruidenplantjes waar zij naar hartenlust aan kon knabbelen. Als haar baasjes aan het einde van de dag thuiskwamen, ging de deur van haar kamertje wagenwijd open. Vaak moest ze dan nog even wakker worden, want het duurde doorgaans een poosje voordat zij tevoorschijn kwam. De bak met korrels en stro werd naar de keuken verplaatst met het oog op een gemakkelijke toegang; Griet was namelijk grotendeels zindelijk! Zo maakte zij een in het oog springend onderdeel van het huishouden uit.

Griet houdt ook wel van een goed boek

Natuurlijk zijn konijnen geen katten, dat was ook wel even wennen. Laatstgenoemde zijn doorgaans toch wat communicatiever. Het vraag-en-antwoord-spel wat ik met veel oppaspoezen speel, daar was Griet natuurlijk niet toe in staat. Maar tegelijkertijd zijn niet alle katten zo toegankelijk als dit knuffelkonijn. Contact kwam weliswaar geheel op haar voorwaarden tot stand, maar met de regelmaat van de klok zat ik met een konijn op de bank! Meestal nam zij naast mij plaats, en afgaand op de afstand die zij koos vermoedde ik of zij al dan niet geaaid wilde worden. Soms zat ze aan het andere eind, soms pal naast mij.

Cat behaviour·Local sits

Honger

Ik pas weer op Oscar, de kat die in mijn beleving buitensporig veel miauwt. Bij de eerste oppasbeurt maakte ik me zorgen dat hij zijn baasje miste en zich eenzaam voelde. Na thuiskomst stuurde zij een kiekje van hen beiden, gezellig samen op de bank. Hij was die avond niet van haar zijde geweken.
Inmiddels denk ik dat hij goed weet wat hij wil: eten. Zijn baasje wil geen kat met overgewicht dus heeft zij hem op dieet gezet. Elke maaltijd wordt snel naar binnen gewerkt. Het lijkt erop dat hij na afloop niet voldaan is, want kort na het eten miauwt hij alweer klagelijk. Mocht ik twijfelen aan zijn intenties: als ik opsta van de bank sprint hij naar de keuken. Daar blijft hij stilstaan, om te kijken waar ik blijf. Als ik dan niet blijk te komen, lijkt het erop dat hij me komt halen. Zo ontstaat er een kat-en-muis-spel: ik sta op, Oscar rent naar de keuken. Als ik niet kom, komt hij me weer halverwege tegemoet. Hij kijkt me indringend aan en miauwt luid. Deze cyclus herhaalt zich en dat houdt hij vrij lang vol.  Zijn baasje geeft wel toe dat hij enigszins geobsedeerd is door eten, maar het ziet ernaar uit dat het probleem minder speelt als zij thuis is. Misschien maakt Oscar zich zorgen of hij zijn volgende maaltijd wel krijgt van deze andere persoon?

Het laat me niet los omdat ik het met te doen heb. Zou hij soms honger hebben? Hoewel ik me zeker niet inbeeld dat ik dit probleem in enkele dagen tijd (gedurende welke ik oppas) kan oplossen ben ik nieuwsgierig en lees over de materie. Oscar is als kitten bij zijn baasje terechtgekomen, dus tekortkomen in de vroegste jeugd is geen mogelijke oorzaak. Een dieet wordt wel als oorzaak van bedelen vermeld. Oplossing hiervoor is het eten proportioneren zodat schrokken voorkomen kan worden.

Dit leeswerk brengt me ook op een idee voor een cadeautje voor Oscar bij een volgende keer oppassen: een voerpuzzel houdt hem bezig en leidt klaarblijkelijk eerder tot verzadiging. In feite is het een stapel bakjes die ieder weer eigen compartimenten bestaan. Dekseltjes kunnen ervoor zorgen ervoor dat de puzzel moeilijker wordt.

Bron: http://www.praktijkvoorkattengedrag.nl

 Voorlopig kan ik alleen maar wat misschien wel het allerbelangrijkste advies is in acht nemen: bedelen te allen tijde negeren!

Cat Tunes

Het jaar van de kat

Helaas, ook dit nummer heeft concreet gezien niets met poezen te maken. Al Stewart bezingt een grote liefde die hij klaarblijkelijk in het jaar van de kat beleefde. Zijn inspiratie voor de tekst haalde hij ten dele uit de film Casablanca, door te verwijzen naar Bogart, Lorre en de vrouw van zijn dromen.
Maar waar verwijst het ‘jaar van de kat’? In de Chinese astrologie wordt immers geen kat vermeld! Bij een optreden in de Royal Albert Hall in Londen in 2015 verklapte Stewart eindelijk het geheim. In de periode dat hij het nummer aan het schrijven was had hij een vriendin die zich met Vietnamese astrologie bezig hield. Op een dag lag een boek open op tafel, de pagina vertoonde de titel “Het Jaar van de Kat”. Over dat moment zegt Stewart: “Ik weet niet veel over veel dingen, maar ik herken een potentiële titel als ik er een zie en dit was er een!” Feitelijk houdt dit in dat de titel er eerst was, de rest van de songtekst volgde later. Omdat popmuziek nu eenmaal niet over poezen gaat, werd het thema van het lied… de liefde. In het jaar van de kat!

Deze live-versie van Year of the Cat is subliem!

Geen categorie

Een riante positie

Pirate en Poppet hadden een verre reis achter de rug: vanuit het verre Shanghai waren zij in de Zwitserse Alpen beland. Ooit werden zij dankzij een adoptie door hun baasje van een ongewis lot gered. Hun leven zag er inmiddels stukken rooskleuriger uit. Terwijl ze in het verleden de straten van Shanghai af moesten schuimen om hun kostje bij elkaar te scharrelen, kregen ze tegenwoordig tweemaal daags een blikje vlees in hun bakje geschoven. ‘Dat kan nooit goed zijn,’ was mijn eerste gedachte toen ik hoorde waar hun dieet uit bestond. In de dagen dat ik zelf katteneigenaar was, vertelde de dierenarts mij dat brokjes alles bevatten wat katten nodig hadden.

Pirate

Helaas was er weinig andere voedingskeuze voor Pirate. De ruige straatdagen in Shanghai hadden er bij hem dusdanig ingehakt dat hij nog maar vier tanden had om mee te eten. Dat deed hij echter nog steeds met smaak. Zodra de maaltijd was geserveerd schrokt hij deze in no-time naar binnen. Dit vergde de nodige oplettendheid van mij, omdat hij daarna ook met gemak het ontbijt of avondeten van zijn zusje verorberde. Die was wat minder op eten gefocust, en at daarbij wat makkelijker van de altijd voorhanden zijnde brokjes.

Pirate had zijn naam niet zomaar gekregen. Het ruige straatleven had er niet alleen toe geleid dat hij nog maar een fractie van zijn gebit over had, maar ook dat hij blind was aan een oog. Dat gaf hem een bijzonder aandoenlijke aanblik, waar hij dankbaar gebruik van maakte. Zodra hij merkte dat ik op de bank plaatsnam, kwam hij mij gezelschap houden. Hoewel ik kattenharen op kleren als een met trots te dragen accessoire beschouw, kan de witte variant een beetje over-the-top zijn. Soms hield ik dan ook de boot af, maar hij was behoorlijk vasthoudend en bleef zoeken naar een ‘ingang’. Als hij dan uiteindelijk toch had plaatsgenomen was hij ‘thuis’ en genoot hij zichtbaar met volle teugen van zijn riante positie.

knuffelkat