Cat Family·International sits·Love for cats

Is genoeg echt genoeg?

Wie een zwak voor poezen heeft, is heel kwetsbaar in een omgeving waar veel straatkatten zijn. Enerzijds kan dat veel pittoreske plaatjes opleveren, maar wie verder kijkt dan zijn neus lang is, moet de keerzijde van de medaille ook zien: honger en ziekte onder de dieren.
Dat merkte ik tijdens een cat sit in Buyukada, een eiland van ruim vierkante kilometer in de Zee van Marmara, pal voor de kust van Istanbul. Het eiland is van oudsher een toevluchtsoord voor rijke Istanbulieten tijdens de hete zomers. Tegenwoordig is het er ook tjokvol met dagjesmensen, hoofdzakelijk Turken en Golfarabieren. Tijdens mijn verblijf reden die er vooral rond op met bloemetjes versierde fietsen of in een koetsje, fayton genaamd. Die zijn inmiddels afgeschaft en vervangen door een elektrische variant erop. Het fenomeen was al langere tijd aan kritiek onderhevig vanwege de slechte conditie waarin veel van de dieren zich verkeerden, de situatie was niet langer houdbaar na een uitbraak van de paardenpest.

De Voortuin Posse

Maar met uitzondering van een enkel pesterig jongetje dat meent dat het leuk of stoer is een kat te plagen, zag ik vooral medeleven. Een beeld dat me bij is gebleven, is dat van een meisje dat op een muurtje uit een waterflesje zat te drinken, en toen zij per ongeluk oogcontact maakte met de kat die naast haar zat, het dopje vulde om dat met hem te delen. Overal waren tekenen dat men zich het lot van de dieren aantrok: in de meeste straten stonden bakjes voer en water. Gastvrouw Tugba liep dagelijks een rondje over het eiland: ze wist precies waar katten zaten en gaf ieder een portie. Soms werden we aangesproken door bewoners: gelieve hier niet te voeren, daar wordt al voor gezorgd… Daarbij kregen ook de dieren die haar tuin bevolkten te eten: ik doopte ze de Voor- en de Achtertuin Posse. Rond voedertijd kon het er heftig aan toe gaan, de beesten maakten tweemaal daags een uitgehongerde indruk!
Door haar compassie met het lot van de dieren had Tugba uiteindelijk negen katten. Met slechts twee was ze naar het eiland getogen, inmiddels was het aantal uitgegroeid naar negen. ’s Zomers was dat een fluitje van een cent, omdat de katten zich dan hoofdzakelijk buiten bevonden. Ik kan me alleen maar voorstellen hoeveel werk het in de winter met zich meebrengt, wanneer alle poezen binnen op de bak gaan en op het meubilair liggen! Het mag dan ook niet verbazen dat de laatste aanwinst ‘Yeter’ was gedoopt, Turks voor genoeg! Of het haar zal lukken zich aan haar voornemen te houden, zal de toekomst uitwijzen!

Yeter: Wie kan hier nu ooit genoeg van hebben?
Cat Family·International sits

Een kleine onvolkomenheid

Op het eerste gezicht zag ik alleen maar schoonheid. Jackson is namelijk een prachtige langharige rode kater die je onmiddellijk aan een miniatuurleeuw doet denken. Hij kijkt je altijd een beetje brutaal aan. Afkomstig uit Doha is hij met zijn baasje in de Franse Pyreneeën beland.
Hij is niet zo lief voor de dames uit het huishouden, Cassie en Callie. Hij doet zijn uiterste best hen te tiranniseren. Cassie kan hem niet luchten of zien, en ondanks haar angst sist ze nijdig naar hem zodra ze hem in het vizier krijgt. Als een van beide meisjes begint te blazen, weet ik dat Jackson in de buurt is. Iedere keer dat dit gebeurt hoef ik alleen mijn hoofd maar om te draaien om hem op geringe afstand te zien zitten. Hij heeft dan steevast dezelfde effen expressie als anders op zijn gezicht. Geen flauw idee wat hij heeft gezegd zonder geluid te maken! Ongetwijfeld is het niet zo mooi.

Ondanks zijn stoere uiterlijk is hij wel degelijk gevoelig voor aandacht en affectie. Het zal niet voorkomen dat hij mij uit zichzelf benadert voor een aai over zijn bol, maar hij laat het zich welgevallen als hij die mag ontvangen op mijn initiatief. Om zijn leeuwenmanen in toom te houden, en te voorkomen dat die het filter van de stofzuiger doen verstoppen, krijgt hij liefst dagelijks een rigoreuze behandeling met de borstel. Daar worden zijn knieën week van en dan spreekt hij luid en duidelijk door te spinnen dat het een lieve lust is.

Hij viel definitief door de mand voor mij als ongenaakbare bad boy, toen ik werd geconfronteerd met een van zijn onvolkomenheden. Terwijl ik zat te lezen sprong hij voor mij op de keukentafel. Jackson weet feilloos wanneer etenstijd nadert en hij zorgt dan altijd dat hij in de buurt is.  Terwijl hij voor me langs liep, onderweg naar de vensterbank vanaf welke positie hij de hele keuken kan overzien, kon ik niet anders dan het zien. In zijn vacht, ter hoogte van zijn anus, hing een flinke klont opgedroogde poep. Bij het verzorgen van zijn manen kan hij daar vast niet zo goed bij..

Cat Family·International sits

Het is een mannenwereld!

Bij de eerste aanblik had ik medelijden met Cassie. Ze mist een oogje en het zag er vurig uit, alsof het permanent geïrriteerd was. Haar baasje liet me weten dat het haar juist beter verging sinds de amputatie, die nodig was vanwege een tumor. Volgens haar baasje was ze niet zielig, maar juist enorm opgeknapt sinds de ingreep.

Cassie’s plekje

Cassie is een van de minst benaderbare katten in het huishouden van negen. Meestal draait ze me de rug toe als ik haar wil aaien. Haar favoriete hang-out is een beklede doos op een beschut plekje, op de uiterste hoek van de eettafel bij de muur. Cassie lijkt de oververtegenwoordigde mannen (zes van de negen) te haten. Meestal negeert en ontloopt ze ze. Maar er is er een die al haar knoppen weet te bespelen, en dat is Jackson. Jackson is een prachtige je-weet-wel kater, een rode met leeuwenmanen. Maar lief, dat is hij niet. Hij probeert de baas te spelen over kleine wilde Boris, die het prachtig vindt en er een kat-en-muis-spel van maakt. En zowel Cassie als huisgenote Callie kunnen hem niet uitstaan. Regelmatig komt het voor, dat een van beide dames ogenschijnlijk zonder aanleiding nijdig begint te sissen. Hoe zou dat nou toch komen? Zonder uitzondering hoef ik mijn hoofd maar te draaien om Jackson te zien zitten, de vermoorde onschuld zelve. Wat zou hij toch zeggen, zonder een geluid te maken?
Toch denk ik dat Cassie meer onder de mannelijke overbevolking en Jackson in het bijzonder lijdt dan Callie. Op een dag vind ik bij het stofzuigen een opgedroogde drol onder de eettafel. Onmiddellijk vermoed ik dat zij de schuldige was, de locatie was net iets te dichtbij haar stekje. Baasje Louise bevestigt dit. Haar theorie is, dat de mannen haar iets te dicht op de huid zaten, nu zij dankzij de winterse kou veel vaker binnen waren. Als zij dan onderweg naar de bak een van de heren tegenkwam, haalde zij het soms niet. Een drol van Jackson tussen het kattengrit was een ander plausibele verklaring…

Jackson: “Wie, ik??”
Cat Family·International sits

Een toffe peer

Armut was een lid van de “Achtertuin Posse”, zoals ik ze gedoopt had. Haar naam paste prima bij haar, want zij was tijdens deze sit in Turkije een van mijn favorieten: armut is het Turkse woord voor peer. Een prachtig langharig tijgertje dat luid en duidelijk kon communiceren. Meestal zat zij al bij de deur te wachten voordat ik hem opende. Of ze wachtte me daar op, of ze kon mijn gedachten lezen. Zodra ze mij in het vizier kreeg klonk onmiddellijk haar doordringende roep.

Uiteindelijk was er maar één ding dat zij wilde: onderdeel uitmaken van de ‘Indoor Posse’, de negen katten die binnen mochten komen. Zeven van hen woonden ooit buiten, maar werden door hun baasje in de armen en in het hart gesloten: voor hen ging de deur open. Zij waarschuwde me voor Armut: zij zal proberen binnen te komen, want zij wil het liefst in de keuken uit een bakje eten. Zij probeerde het vele malen, maar de eigenaresse had al negen katten en had de laatste ‘Genoeg’ (Yeter) gedoopt.
Armut was onder meer vanwege haar communicativiteit een van mijn lievelingen. Nadat alle katten – zowel binnen als buiten, in de voor- en achtertuin – van hun ontbijt hadden genoten, was ik zelf aan de beurt. Koffie en toast met jam in de hangmat in de achtertuin hoorde naast het verzorgen van de katten ook bij het ochtendritueel. Armut was altijd een van degenen die mij gezelschap kwam houden. Ze liep wat om mij heen, miauwde een tijdlang tegen me en ging dan onder de hangmat zitten. Dat kwam mijn ontspanning niet ten goede: het zou niet de eerste keer zijn dat ik met hangmat en al op de grond ben gevallen. Een geplette kat was het laatste wat ik wilde!

Armut in de achtertuin

Kort na de zomer kwam Zwarte Peper (zie blog 2/10/2019), een kat uit hetzelfde huishouden, te overlijden. De eigenaresse bleef achter met acht anderen. Zodra ik het slechte nieuws hoorde schoot de gedachte door me heen: “Dan is er wel een plekje voor Armut vrij”.
Niet lang erna kreeg ik via een wederzijdse vriendin bericht dat Armut nu onderdeel uitmaakte van de “Indoor Posse”.  Haar baasje stuurde mij een foto waarop zij gezellig met een aantal van de andere katten bij haar op de bank zat!

Cat Family·International sits

Kattencomfort

Hoe komt het dat de (gewezen) straatkatten die ik kende aanhankelijker leken dan andere? Of kwam dit gedrag voort uit het feit dat ze in een groep hun positie moesten consolideren? Mijn eigen Sheeba destijds was precies zo: onafhankelijk gedurende dag, maar ’s avonds deed zij niets liever dan zich heerlijk op mijn schoot nestelen. “Ze weet wie haar te eten geeft,” smaalde mijn toenmalige vriend.

De keren dat ik op de kroost van andere ‘cat ladies’ paste ervoer ik dat weer: die aanhankelijkheid. Bailey sprong voor mij op de keukentafel en legde zijn pootje op mijn gezicht. Daarbij keek hij me recht aan, terwijl hij indringend miauwde. In zijn nek gekriebeld worden was wat hij wilde, en het was niet zo snel genoeg.
Bailey was door zijn baasje meegenomen van Doha, Qatar naar de Franse Pyreneeën. De acht andere katten kwamen er – op een uitzondering na – ook vandaan.
Als het ’s avonds af begon te koelen, maakte ik allereerst de haard aan. Dat was nodig, want het voorkwam dat de stoppen doorsloegen als ik moest koken: kachels en keukenapparatuur tegelijkertijd aan was teveel van het goede voor het recent aangelegde elektriciteitsnet! De katten leken als gebiologeerd door de vlammen. Terwijl ik de haard aanmaakte, kwamen er altijd een paar naast mij zitten. Later, als het vuur al aan was, lag er ook altijd eentje onder de kachel. Aanvankelijk maakte ik mij zorgen dat ik er een geroosterde kat zou terug vinden. Klaarblijkelijk was het daar heel aangenaam toeven en het liep altijd goed af!

Callie onder de haard

Als dan alles gedaan was en ik me op de bank kon installeren om een boek te lezen of een film te kijken, werd het een gezellige boel. Standaard zaten er twee op de rugleuning. Soms wilde ik geen kat op schoot, omdat daar een laptop lag. Die dingen hebben hun naam niet voor niks gekregen, maar leg dat maar eens aan een kat uit! Die blijft zoeken naar een weg, want waar een wil is, is een weg! En zo bracht ik avond aan avond met een kat op schoot voor de haard door. En af en toe mocht ik opstaan om nog een houtblok op de vlammen te leggen.

Bailey’s lievelingsplekje
Cat Family·International sits

De liefde van een kat

Zwarte Peper wil naar buiten

Zwarte Peper, zo genoemd vanwege zijn gitzwarte vacht, was een liefdevolle kat. Hij kon spinnen als de beste en wilde altijd geaaid worden. Je kon wel een beetje zien dat hij al een dagje ouder werd. Van een afstandje zag je een prachtige zwarte vacht, van dichterbij oogde hij wat minder gesoigneerd. Een beetje dof en niet zo schoon, zo zag het eruit.

Maar kroelen, dat kon hij als de beste. Als ik de slaapkamerdeur openliet, was hij de eerste die dit ontdekte. De kat die Genoeg heette nam genoegen met een plekje op het voeteneind van het bed; je merkte niet dat ze er was. Maar niet Zwarte Peper. Op een nacht voelde ik hem tegen de gehele lengte van mijn rug aanliggen. Hij leek naar nabijheid te verlangen. Maar toch slaagde hij erin het moment te bederven. Hij liet zich meeslepen door zijn genotzucht en begon pootje voor pootje zijn nagels uit te strekken. In mijn rug….
Nooit vergeet ik de verschrikte blik in zijn ogen op het moment dat ik hem de slaapkamer uitjoeg.

De slaapkamerdeur heb ik daarna altijd dichtgelaten.

Cat Family·International sits

Eén kat leidt tot een volgende

Negen katten onder mijn hoede: een nieuwe record. In het huis waar dit stelletje woont staat dan ook een ingelijst borduurwerkje op het buffet: “One cat leads to another”.  

Sloane, Bailey, James, Ivan, Michael, Boris, Horace, Callie en Minnie komen, met uitzondering van Boris, allemaal uit Qatar. Baasje Chantal beschrijft levendig hoe er steeds weer een kat op haar pad kwam, meestal een deerniswekkend hoopje pluizenbol, waarover zij zich ontfermde. Regelmatig hoorde daar een poging bij anderen over te halen een kat te adopteren. Inclusief aanbod vaccinaties voor haar rekening te nemen, of een voorraad kattenvoer in het vooruitzicht te stellen als de ander het beestje maar onder zijn hoede wilde nemen. Soms lukte het. Maar het mocht lang niet altijd baten en zo eindigden acht Qatari katten in de Franse Pyreneeën.
Boris was een lokale kitten die aan kwam lopen en hij bleek een prima aanvulling op de Golfarabieren te zijn: hij had een kalmerende uitwerking op Horace, na aankomst uit Doha zowel de Benjamin als het ‘enfant terrible’ van het stel. Terwijl zij mij gedurende mijn verblijf in het huishouden slechts een enkele keer verraste door vanaf de koelkast via mijn schouder op de keukentafel te springen, vertelde haar baasje dat zeker vijf van zijn shirts verloren waren gegaan aan haar vroegere uitspattingen.. 
Goedkopere tijden waren inmiddels aangebroken en Horace had nog maar één ondeugd: een obsessie voor de bovenverdieping van het huis. Deze was namelijk tot katvrije zone verklaard. Als er gasten te logeren kwamen die niet zo dol waren op poezen, of er allergisch voor waren, konden die zich daar verschansen. Vaak lag Horace op de loer en spurtte dan in een onbewaakt moment de trap op zodra de deur openging. Soms zelf sneller dan het licht, omdat ik er dan veel later pas achter kwam dat ze het weer had klaargespeeld!
Eenmaal boven was zij ook niet van plan weer te vertrekken. Zij scharrelde dan wat rond en leek zich er wel degelijk van bewust dat ik niet van plan was haar al te lang haar gang te laten gaan. Liefst nam ze positie onder een van beide grote fauteuils. Gelukkig kon ik die makkelijk kantelen en de kleine tijger eronder vandaan vissen. Op zulke momenten had ik de strijd vooralsnog gewonnen.

Horace op de loer