Cat Family·International sits

Kattencomfort

Hoe komt het dat de (gewezen) straatkatten die ik kende aanhankelijker leken dan andere? Of kwam dit gedrag voort uit het feit dat ze in een groep hun positie moesten consolideren? Mijn eigen Sheeba destijds was precies zo: onafhankelijk gedurende dag, maar ’s avonds deed zij niets liever dan zich heerlijk op mijn schoot nestelen. “Ze weet wie haar te eten geeft,” smaalde mijn toenmalige vriend.

De keren dat ik op de kroost van andere ‘cat ladies’ paste ervoer ik dat weer: die aanhankelijkheid. Bailey sprong voor mij op de keukentafel en legde zijn pootje op mijn gezicht. Daarbij keek hij me recht aan, terwijl hij indringend miauwde. In zijn nek gekriebeld worden was wat hij wilde, en het was niet zo snel genoeg.
Bailey was door zijn baasje meegenomen van Doha, Qatar naar de Franse Pyreneeën. De acht andere katten kwamen er – op een uitzondering na – ook vandaan.
Als het ’s avonds af begon te koelen, maakte ik allereerst de haard aan. Dat was nodig, want het voorkwam dat de stoppen doorsloegen als ik moest koken: kachels en keukenapparatuur tegelijkertijd aan was teveel van het goede voor het recent aangelegde elektriciteitsnet! De katten leken als gebiologeerd door de vlammen. Terwijl ik de haard aanmaakte, kwamen er altijd een paar naast mij zitten. Later, als het vuur al aan was, lag er ook altijd eentje onder de kachel. Aanvankelijk maakte ik mij zorgen dat ik er een geroosterde kat zou terug vinden. Klaarblijkelijk was het daar heel aangenaam toeven en het liep altijd goed af!

Callie onder de haard

Als dan alles gedaan was en ik me op de bank kon installeren om een boek te lezen of een film te kijken, werd het een gezellige boel. Standaard zaten er twee op de rugleuning. Soms wilde ik geen kat op schoot, omdat daar een laptop lag. Die dingen hebben hun naam niet voor niks gekregen, maar leg dat maar eens aan een kat uit! Die blijft zoeken naar een weg, want waar een wil is, is een weg! En zo bracht ik avond aan avond met een kat op schoot voor de haard door. En af en toe mocht ik opstaan om nog een houtblok op de vlammen te leggen.

Bailey’s lievelingsplekje
Cat Family·International sits

De liefde van een kat

Zwarte Peper wil naar buiten

Zwarte Peper, zo genoemd vanwege zijn gitzwarte vacht, was een liefdevolle kat. Hij kon spinnen als de beste en wilde altijd geaaid worden. Je kon wel een beetje zien dat hij al een dagje ouder werd. Van een afstandje zag je een prachtige zwarte vacht, van dichterbij oogde hij wat minder gesoigneerd. Een beetje dof en niet zo schoon, zo zag het eruit.

Maar kroelen, dat kon hij als de beste. Als ik de slaapkamerdeur openliet, was hij de eerste die dit ontdekte. De kat die Genoeg heette nam genoegen met een plekje op het voeteneind van het bed; je merkte niet dat ze er was. Maar niet Zwarte Peper. Op een nacht voelde ik hem tegen de gehele lengte van mijn rug aanliggen. Hij leek naar nabijheid te verlangen. Maar toch slaagde hij erin het moment te bederven. Hij liet zich meeslepen door zijn genotzucht en begon pootje voor pootje zijn nagels uit te strekken. In mijn rug….
Nooit vergeet ik de verschrikte blik in zijn ogen op het moment dat ik hem de slaapkamer uitjoeg.

De slaapkamerdeur heb ik daarna altijd dichtgelaten.

Cat Family·International sits

Eén kat leidt tot een volgende

Negen katten onder mijn hoede: een nieuwe record. In het huis waar dit stelletje woont staat dan ook een ingelijst borduurwerkje op het buffet: “One cat leads to another”.  

Sloane, Bailey, James, Ivan, Michael, Boris, Horace, Callie en Minnie komen, met uitzondering van Boris, allemaal uit Qatar. Baasje Chantal beschrijft levendig hoe er steeds weer een kat op haar pad kwam, meestal een deerniswekkend hoopje pluizenbol, waarover zij zich ontfermde. Regelmatig hoorde daar een poging bij anderen over te halen een kat te adopteren. Inclusief aanbod vaccinaties voor haar rekening te nemen, of een voorraad kattenvoer in het vooruitzicht te stellen als de ander het beestje maar onder zijn hoede wilde nemen. Soms lukte het. Maar het mocht lang niet altijd baten en zo eindigden acht Qatari katten in de Franse Pyreneeën.
Boris was een lokale kitten die aan kwam lopen en hij bleek een prima aanvulling op de Golfarabieren te zijn: hij had een kalmerende uitwerking op Horace, na aankomst uit Doha zowel de Benjamin als het ‘enfant terrible’ van het stel. Terwijl zij mij gedurende mijn verblijf in het huishouden slechts een enkele keer verraste door vanaf de koelkast via mijn schouder op de keukentafel te springen, vertelde haar baasje dat zeker vijf van zijn shirts verloren waren gegaan aan haar vroegere uitspattingen.. 
Goedkopere tijden waren inmiddels aangebroken en Horace had nog maar één ondeugd: een obsessie voor de bovenverdieping van het huis. Deze was namelijk tot katvrije zone verklaard. Als er gasten te logeren kwamen die niet zo dol waren op poezen, of er allergisch voor waren, konden die zich daar verschansen. Vaak lag Horace op de loer en spurtte dan in een onbewaakt moment de trap op zodra de deur openging. Soms zelf sneller dan het licht, omdat ik er dan veel later pas achter kwam dat ze het weer had klaargespeeld!
Eenmaal boven was zij ook niet van plan weer te vertrekken. Zij scharrelde dan wat rond en leek zich er wel degelijk van bewust dat ik niet van plan was haar al te lang haar gang te laten gaan. Liefst nam ze positie onder een van beide grote fauteuils. Gelukkig kon ik die makkelijk kantelen en de kleine tijger eronder vandaan vissen. Op zulke momenten had ik de strijd vooralsnog gewonnen.

Horace op de loer