Delilah

Van de film Bohemian Rhapsody leerde ik vooral, dat Freddie Mercury en ik iets gemeen hebben: een grote liefde voor katten. Het nummer Delilah, genoemd naar zijn lievelinge, mag dan niet het meest briljante zijn dat Queen ooit voortbracht, als kattenliefhebber kan ik mij natuurlijk helemaal vinden in de tekst! Het maakt niet uit wat de poes doet, van haar houden doen we toch wel. Dat de leden van mijn favoriete band ooit in koor miauwen tegen het eind van het nummer is een extra bonus!

Wie Bohemian Rhapsody zag weet welke discussies de bandleden voerden over de inbreng van nummers op hun albums. Het mag dan ook niet verbazen dat onderstaande discussie tussen de reacties op de video te vinden is:
Freddie: Hey guys I wrote a song about my cat. Can we put it on the album?
Roger: No
Brian: Says the man who wrote a song called I’m In Love With My Car.
John: Let the man have his song about his damn cat, Roger.

En zo geschiedde.

Afbeeldingsresultaat voor freddie and delilah
Freddie met een van zijn lievelingen

Het jaar van de kat

Helaas, ook dit nummer heeft concreet gezien niets met poezen te maken. Al Stewart bezingt een grote liefde die hij klaarblijkelijk in het jaar van de kat beleefde. Zijn inspiratie voor de tekst haalde hij ten dele uit de film Casablanca, door te verwijzen naar Bogart, Lorre en de vrouw van zijn dromen.
Maar waar verwijst het ‘jaar van de kat’? In de Chinese astrologie wordt immers geen kat vermeld! Bij een optreden in de Royal Albert Hall in Londen in 2015 verklapte Stewart eindelijk het geheim. In de periode dat hij het nummer aan het schrijven was had hij een vriendin die zich met Vietnamese astrologie bezig hield. Op een dag lag een boek open op tafel, de pagina vertoonde de titel “Het Jaar van de Kat”. Over dat moment zegt Stewart: “Ik weet niet veel over veel dingen, maar ik herken een potentiële titel als ik er een zie en dit was er een!” Feitelijk houdt dit in dat de titel er eerst was, de rest van de songtekst volgde later. Omdat popmuziek nu eenmaal niet over poezen gaat, werd het thema van het lied… de liefde. In het jaar van de kat!

Deze live-versie van Year of the Cat is subliem!

Herinnering

Wie het over kattenmuziek heeft, kan de musical ‘Cats’ natuurlijk niet overslaan. Mijn eerste keus gaat daarbij zonder twijfel uit naar het epische ‘Memory’.
Hoewel ik het verhaal van de musical zelf als enigszins saai heb ervaren, is dit lied onvergetelijk. Glamourpoes van weleer Grizabella weet dat zij weldra zal sterven. Omdat haar uiterlijk niet meer is wat het was, werd zij de laatste jaren van haar leven door de jongere katten bespot en beschimpt. Voor zij dit leven verlaat en aan een volgend begint, wil zij nog eenmaal van zich laten horen.

Maar wie vertolkte dit hoogtepunt uit de musical, dat vereist dat de artieste ook de hoge noten kan halen, het best? Na het beluisteren van een keur aan zangeressen verkrijgt Elaine Paige uiteindelijk de voorkeur. Terwijl mijn eerste gedachte uitgaat naar Barbra Streisand.
Waarom? Omdat Paige in dit nummer, dat vereist dat de vertolkster flink uit kan halen, toch een hoge mate van ingetogenheid aan de dag weet te leggen. De manier waarop zij de opbouw van het lied weet uit te voeren is daarbij subliem.

Van uitstel komt afstel

Opvallend genoeg gaan maar weinig nummers met het woord ‘cat’ erin echt over katten. ‘Cat in the cradle’ is een duidelijk voorbeeld hiervan. De inhoud van de tekst maakt duidelijk welk Nederlands gezegde daaraan verbonden is. De eerste coupletten handelen over een vader die nooit tijd voor zijn zoon heeft, want hij heeft het druk-druk-druk! Het laat zich raden dat mettertijd de rollen omgedraaid worden. De vaderfiguur gaat met pensioen en heeft eindelijk tijd met zijn zoon door te brengen, ditmaal heeft de zoon het te druk voor hem.
Ironisch genoeg schreef Harry Chapin het nummer kort na de geboorte van zijn zoon Josh in 1974, waarna het de hoogste regionen van de hitparade’s bereikte. Van meet af aan zei hij dat het nummer hem om die reden echt wat deed. Wellicht heeft het profetisch uitgepakt, want Chapin senior overleed al in 1981 aan de gevolgen van een verkeersongeluk. Laten we hopen dat het motto ‘van uitstel komt afstel’ voor hen niet is uitgekomen…

Smelly cat

De afleveringen van de hitserie Friends ken ik bijna van haver tot gort; er is er geen meer bij die ik nog niet eerder zag. Het van tijd tot tijd opnieuw bekijken van oude afleveringen verveelt me tot op heden nog steeds niet, dus misschien behoor ik wel tot de superfans!
Mijn favoriete vrouwelijke personage is zonder twijfel Phoebe Buffay, omdat ze grappig, origineel, consequent en altruïstisch is. Het liedje ‘Smelly cat’ past goed bij haar, de wereldverbeteraar die opkomt voor de minder goed bedeelden in de maatschappij.
De scenes waarin zij het nummer vertolkt bekijk ik nog steeds met plezier. Sinds het nummer voor het eerst in de serie werd genoemd, vertolkte zij het van tijd tot tijd, onder meer met een aantal bekende artiesten, zoals Chrissie Hynde, die meewerkte aan het schrijven van het nummer, en Chris Isaak. Hoe dan ook is mijn favoriete versie die met haar vrienden in het welbekende koffiehuis Central Perk. Terwijl zij op karakteristieke wijze met onvaste stem ‘Smelly cat’ zingt deelt zij de schijnwerpers met hen. Het ademt de sfeer van hun vriendschap uit.

The Lovecats

Het grootste gedeelte van mijn leven ben ik al een fan van de jarentachtigband The Cure. The Lovecats was altijd al een van mijn favoriete nummers, dus kwam zeker als een van de eersten in mijn gedachten op toen ik begon na te denken over muziek met als thema katten. Pakkend, vrolijk en heerlijk ritmisch. Maar een sarcastische noot is ook duidelijk hoorbaar, dus waar gaat het eigenlijk over? Daar bestaan verschillende lezingen over.
De eerste interpretatie die ik tegenkwam was dat zanger Robert Smith het nummer schreef tijdens een LSD-trip. De genoemde lovecats waren geen poezen, maar minnaars die een zelfmoordpact afsloten.
Een aantal fans beweert dat Smith geïnspireerd was door het boek The Vivisector (Patrick White, 1970). Daarin wordt een aantal katten in een afgesloten zak verdronken. De kat als onschuldig en kwetsbaar deel van de samenleving, en de wreedheid die regelmatig jegens hen aan de dag gelegd wordt. De derde verklaring is mijn favoriet: de zanger van de Cure was een tijdlang compleet geobsedeerd door de film de Aristokatten. Hij kende zelfs alle liedjes uit zijn hoofd.
Hoe het ook zij: als je dit nummer gehoord hebt vergeet je het nooit meer. Niemand miauwt zoals Robert Smith!