Cat Flicks·Famous cats·International sits

Kedi – De Turkse kat

Een documentaire over straatkatten, het klinkt te mooi om waar te zijn. Door de vele straatkatten die ik tijdens vakanties zag, en die onder erbarmelijke omstandigheden leefden was ik niet onder de indruk van het synopsis van Kedi. Daarbij werden ze vaak op hardhandige wijze weg werden gejaagd; dus hoezo Meest Geliefde Dier?

Toch keek ik met veel plezier naar deze docu. De warme beschrijvingen van de dieren die een rol speelden in het verhaal deden me wel degelijk terugverlangen naar Istanbul, mijn favoriete stad ter wereld. Misschien was het zelfs de inspiratie voor deze kattenblog!
In elk geval bracht het me naar Büyükada, een van de eilanden vlak voor de kust van Istanbul in de Zee van Marmara. Daar paste ik op een kattenfamilie van negen. Het baasje bracht twee huisdieren mee van het vasteland en adopteerde er nog eens zeven afkomstig uit de plaatselijke bevolking. Met volle teugen heb ik ook genoten van deze ‘persoonlijkheden’, plus de andere karakters die de voor- en achtertuin bevolkten. Alleen het bekijken van de trailer doet me al terug verlangen naar Istanbul en Büyükada!

International sits

Een Parijse kat

De grappen over oppassen op een Parijse kat waren niet van de lucht, voorafgaand aan deze sit: “Is die dan heel arrogant?” Maar de ontvangst in het huishouden van Charmaine en haar tienerdochter was allerhartelijkst. Het huis zag er bij aankomst om half tien ’s avond nog wel uit alsof er eerder een bom was ontploft. Ze moest dan ook nog opruimen en pakken. Tussentijds slaagde ze erin haar cat sitter te ontvangen en gezellig met haar te dineren. Ze was goed gezelschap. Gelukkig maar, dat Charmaine een babbelkous was, want ik was afgepeigerd na een lange werkdag met aansluitend de treinreis naar Parijs. Ze maakte het makkelijk voor mij weer aan de Franse taal te wennen. 

“Luigi is speciaal”, zei ze over haar jongste kat. Persoonlijk vind ik alle katten bijzonder, dus ik ben niet automatisch onder de indruk als iemand me iets dergelijks vertelt. Zeker niet als dat het baasje is! Luigi was om te beginnen een sociale kat. Aan flatgenote Polochon – het eenzelvige type – had hij niet veel, misschien richtte hij zich daarom op de mensen in zijn omgeving. Regelmatig kwam hij om een beetje aandacht vragen en ‘s avonds zat hij graag op schoot of bij gebrek aan ruimte zo dicht mogelijk naast mij.

Samen op de bank..


Luigi kon heel goed zijn behoeftes communiceren. Nu kunnen meerdere katten dat. Een gevoel van honger leidt al snel tot “Miauw!” Maar deze kater was nog een echt jochie, want nog niet ‘geholpen’ en had zijn buitentijd echt nodig. Dan bleef hij net zo lang bij de voordeur van het appartement rondhangen tot ik de boodschap had begrepen en hem naar buiten begeleidde. Want om dat traject geheel zelfstandig af te leggen was fysiek onmogelijk voor een kat. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid was het de bedoeling het voor eventuele inbrekers moeilijk te maken. Het af te leggen traject zag er zo uit: stap 1 – het openen van de deur van het appartement, uitkomend op het gezamenlijke halletje. Stap 2 – het openen van de deur naar het trappenhuis, leidend naar de begane grond. Stap 3 – het openen van de deur naar de centrale hal van het gebouw waarin het appartement zich bevond. Stap 4:- het openen van de deur naar de binnentuin; het complex bestond uit twee gebouwen. De gehele weg liep hij rustig met mij mee en wachtte steeds tot er een nieuwe deur voor hem geopend werd. Beneden aangekomen miauwde hij nogmaals ter afscheid om vervolgens de tuin in te verdwijnen.

Het was een koude periode in de maand februari met sneeuw en vorst en ik maakte me wel wat zorgen over of Luigi op tijd thuis zou zijn. “Maak je niet druk,” zei Charmaine, “hij vindt altijd wel een plekje om zich te beschutten tegen de kou”. Zij maakte zich eerder zorgen of hij zich wel kon verweren tegen de andere buitenkatten. En meestal als ik door de binnentuin liep, onderweg naar buiten of naar binnen, kwam ik Luigi wel tegen. Totdat hij op een dag niet op mijn geroep reageerde. Zelfs rammelen met een bakje met kattenbrokjes hielp niet. Keer op keer liep ik naar het raam om te zien of ik hem door de tuin zag lopen, of naar beneden om met het bakje te rammelen. Uiteindelijk was hij er dan toch, op het moment dat de duisternis begon in te zetten. Blij liep hij mee naar boven om dankbaar aan zijn avondmaal te beginnen.

Luigi in de sneeuw

Op een van de laatste dagen hing er een vreemde lucht in huis. Ik vreesde het ergste en maakte alles grondig schoon met azijn. Het mocht helaas niet baten. De lucht bleef hangen. Terwijl ik op een avond op de bank zat kwam ik achter de bron van de stank. Het kussentje waar Luigi zo vaak zo comfortabel op had gelegen was doorweekt. Het leek erop dat hij op de bank had geplast. Het kussentje ging definitief de deur uit en gelukkig was de hoes van de (bed)bank geplastificeerd zodat wassen volstond. Charmaine excuseerde zich: “hij moet dringend zijn operatie ondergaan, ik heb het uitgesteld”.

De laatste dag was Luigi buiten toen ik moest vertrekken om mijn trein terug naar huis te halen. Zijn baasje zou pas de volgende ochtend thuiskomen. Dit keer moest hij werkelijk de nacht buiten doorbrengen. Charmaine liet nog wel weten dat hij ongehavend weer opdook, de dag erna.

Cat Family·International sits

Een kleine onvolkomenheid

Op het eerste gezicht zag ik alleen maar schoonheid. Jackson is namelijk een prachtige langharige rode kater die je onmiddellijk aan een miniatuurleeuw doet denken. Hij kijkt je altijd een beetje brutaal aan. Afkomstig uit Doha is hij met zijn baasje in de Franse Pyreneeën beland.
Hij is niet zo lief voor de dames uit het huishouden, Cassie en Callie. Hij doet zijn uiterste best hen te tiranniseren. Cassie kan hem niet luchten of zien, en ondanks haar angst sist ze nijdig naar hem zodra ze hem in het vizier krijgt. Als een van beide meisjes begint te blazen, weet ik dat Jackson in de buurt is. Iedere keer dat dit gebeurt hoef ik alleen mijn hoofd maar om te draaien om hem op geringe afstand te zien zitten. Hij heeft dan steevast dezelfde effen expressie als anders op zijn gezicht. Geen flauw idee wat hij heeft gezegd zonder geluid te maken! Ongetwijfeld is het niet zo mooi.

Ondanks zijn stoere uiterlijk is hij wel degelijk gevoelig voor aandacht en affectie. Het zal niet voorkomen dat hij mij uit zichzelf benadert voor een aai over zijn bol, maar hij laat het zich welgevallen als hij die mag ontvangen op mijn initiatief. Om zijn leeuwenmanen in toom te houden, en te voorkomen dat die het filter van de stofzuiger doen verstoppen, krijgt hij liefst dagelijks een rigoreuze behandeling met de borstel. Daar worden zijn knieën week van en dan spreekt hij luid en duidelijk door te spinnen dat het een lieve lust is.

Hij viel definitief door de mand voor mij als ongenaakbare bad boy, toen ik werd geconfronteerd met een van zijn onvolkomenheden. Terwijl ik zat te lezen sprong hij voor mij op de keukentafel. Jackson weet feilloos wanneer etenstijd nadert en hij zorgt dan altijd dat hij in de buurt is.  Terwijl hij voor me langs liep, onderweg naar de vensterbank vanaf welke positie hij de hele keuken kan overzien, kon ik niet anders dan het zien. In zijn vacht, ter hoogte van zijn anus, hing een flinke klont opgedroogde poep. Bij het verzorgen van zijn manen kan hij daar vast niet zo goed bij..

International sits·Street cats

Grote knul

Drie katten had ze, allemaal lokaal in Dubai opgevangen. Degene die me het meest bijbleef was niet een van hen, maar hoorde bij het groepje katten dat tweemaal daags te eten kreeg in haar voortuin. Hij was groter dan de anderen en zag er vervaarlijk uit! Een klein groepje net buiten de compound hoorde ook bij haar protegés. Onder het wakend oog van de beveiligers van het terrein werden zij eveneens van eten en drinken voorzien. Van tevoren kreeg ik de instructie te pretenderen dat ik hen niet begreep, als ze me ervan zouden proberen te weerhouden de straatkatten eten te geven. Maar ze zeiden nooit iets, eerder hoorde je ze bijna denken “rare jongens, die expats!”

Wachtend op de maaltijd….

De grote kater uit de voortuin doopte ik Big Boy. Zo zag hij er nu eenmaal uit, met zijn sterke gespierde lichaam, geprononceerde achterwerk en brede, stevige kop met gehavend oor. Hij was er alleen voor het eten en leek mij doorgaans nijdig aan te kijken. De andere katten, allemaal dames, vonden ook de aandacht aangenaam. Eten en drinken kwam op de eerste plaats, maar er was geen bezwaar als er geaaid werd. Het gespin was hoe dan ook oorverdovend. Big Boy heb ik nooit horen spinnen. Toch vermoedde ik dat hij de aandacht verdeeld aangenaam vond. Onder zijn ruige uiterlijk schuilde een tedere ziel, want hij liet de dames altijd voorgaan tijdens het eten. Alsof hij voor ze zorgde. Op mijn beurt lette ik erop dat er genoeg overbleef voor deze grote jongen. Terwijl hij zat te eten, heb ik me een aantal keren gepermitteerd over zijn vacht te aaien. Niet zo aardig, maar ik kon het niet laten… Hij liep op dat moment niet weg. Toch voelde ik weerstand. Zijn vacht deed ruw en stug aan onder mijn handen, alsof het de eerste keer in zijn leven was dat hij werd aangeraakt. Uiteindelijk voelde die merkbare weerstand verkeerd, dus deed ik het juiste en hield ik ermee op. Misschien zou hij eraan gewend raken, maar de kans was vele malen groter dat hij zou zijn weggelopen zodra zijn etensbak leeg was!

Cat Family·International sits

Het is een mannenwereld!

Bij de eerste aanblik had ik medelijden met Cassie. Ze mist een oogje en het zag er vurig uit, alsof het permanent geïrriteerd was. Haar baasje liet me weten dat het haar juist beter verging sinds de amputatie, die nodig was vanwege een tumor. Volgens haar baasje was ze niet zielig, maar juist enorm opgeknapt sinds de ingreep.

Cassie’s plekje

Cassie is een van de minst benaderbare katten in het huishouden van negen. Meestal draait ze me de rug toe als ik haar wil aaien. Haar favoriete hang-out is een beklede doos op een beschut plekje, op de uiterste hoek van de eettafel bij de muur. Cassie lijkt de oververtegenwoordigde mannen (zes van de negen) te haten. Meestal negeert en ontloopt ze ze. Maar er is er een die al haar knoppen weet te bespelen, en dat is Jackson. Jackson is een prachtige je-weet-wel kater, een rode met leeuwenmanen. Maar lief, dat is hij niet. Hij probeert de baas te spelen over kleine wilde Boris, die het prachtig vindt en er een kat-en-muis-spel van maakt. En zowel Cassie als huisgenote Callie kunnen hem niet uitstaan. Regelmatig komt het voor, dat een van beide dames ogenschijnlijk zonder aanleiding nijdig begint te sissen. Hoe zou dat nou toch komen? Zonder uitzondering hoef ik mijn hoofd maar te draaien om Jackson te zien zitten, de vermoorde onschuld zelve. Wat zou hij toch zeggen, zonder een geluid te maken?
Toch denk ik dat Cassie meer onder de mannelijke overbevolking en Jackson in het bijzonder lijdt dan Callie. Op een dag vind ik bij het stofzuigen een opgedroogde drol onder de eettafel. Onmiddellijk vermoed ik dat zij de schuldige was, de locatie was net iets te dichtbij haar stekje. Baasje Louise bevestigt dit. Haar theorie is, dat de mannen haar iets te dicht op de huid zaten, nu zij dankzij de winterse kou veel vaker binnen waren. Als zij dan onderweg naar de bak een van de heren tegenkwam, haalde zij het soms niet. Een drol van Jackson tussen het kattengrit was een ander plausibele verklaring…

Jackson: “Wie, ik??”
Cat Family·International sits

Een toffe peer

Armut was een lid van de “Achtertuin Posse”, zoals ik ze gedoopt had. Haar naam paste prima bij haar, want zij was tijdens deze sit in Turkije een van mijn favorieten: armut is het Turkse woord voor peer. Een prachtig langharig tijgertje dat luid en duidelijk kon communiceren. Meestal zat zij al bij de deur te wachten voordat ik hem opende. Of ze wachtte me daar op, of ze kon mijn gedachten lezen. Zodra ze mij in het vizier kreeg klonk onmiddellijk haar doordringende roep.

Uiteindelijk was er maar één ding dat zij wilde: onderdeel uitmaken van de ‘Indoor Posse’, de negen katten die binnen mochten komen. Zeven van hen woonden ooit buiten, maar werden door hun baasje in de armen en in het hart gesloten: voor hen ging de deur open. Zij waarschuwde me voor Armut: zij zal proberen binnen te komen, want zij wil het liefst in de keuken uit een bakje eten. Zij probeerde het vele malen, maar de eigenaresse had al negen katten en had de laatste ‘Genoeg’ (Yeter) gedoopt.
Armut was onder meer vanwege haar communicativiteit een van mijn lievelingen. Nadat alle katten – zowel binnen als buiten, in de voor- en achtertuin – van hun ontbijt hadden genoten, was ik zelf aan de beurt. Koffie en toast met jam in de hangmat in de achtertuin hoorde naast het verzorgen van de katten ook bij het ochtendritueel. Armut was altijd een van degenen die mij gezelschap kwam houden. Ze liep wat om mij heen, miauwde een tijdlang tegen me en ging dan onder de hangmat zitten. Dat kwam mijn ontspanning niet ten goede: het zou niet de eerste keer zijn dat ik met hangmat en al op de grond ben gevallen. Een geplette kat was het laatste wat ik wilde!

Armut in de achtertuin

Kort na de zomer kwam Zwarte Peper (zie blog 2/10/2019), een kat uit hetzelfde huishouden, te overlijden. De eigenaresse bleef achter met acht anderen. Zodra ik het slechte nieuws hoorde schoot de gedachte door me heen: “Dan is er wel een plekje voor Armut vrij”.
Niet lang erna kreeg ik via een wederzijdse vriendin bericht dat Armut nu onderdeel uitmaakte van de “Indoor Posse”.  Haar baasje stuurde mij een foto waarop zij gezellig met een aantal van de andere katten bij haar op de bank zat!

Cat Family·International sits

Kattencomfort

Hoe komt het dat de (gewezen) straatkatten die ik kende aanhankelijker leken dan andere? Of kwam dit gedrag voort uit het feit dat ze in een groep hun positie moesten consolideren? Mijn eigen Sheeba destijds was precies zo: onafhankelijk gedurende dag, maar ’s avonds deed zij niets liever dan zich heerlijk op mijn schoot nestelen. “Ze weet wie haar te eten geeft,” smaalde mijn toenmalige vriend.

De keren dat ik op de kroost van andere ‘cat ladies’ paste ervoer ik dat weer: die aanhankelijkheid. Bailey sprong voor mij op de keukentafel en legde zijn pootje op mijn gezicht. Daarbij keek hij me recht aan, terwijl hij indringend miauwde. In zijn nek gekriebeld worden was wat hij wilde, en het was niet zo snel genoeg.
Bailey was door zijn baasje meegenomen van Doha, Qatar naar de Franse Pyreneeën. De acht andere katten kwamen er – op een uitzondering na – ook vandaan.
Als het ’s avonds af begon te koelen, maakte ik allereerst de haard aan. Dat was nodig, want het voorkwam dat de stoppen doorsloegen als ik moest koken: kachels en keukenapparatuur tegelijkertijd aan was teveel van het goede voor het recent aangelegde elektriciteitsnet! De katten leken als gebiologeerd door de vlammen. Terwijl ik de haard aanmaakte, kwamen er altijd een paar naast mij zitten. Later, als het vuur al aan was, lag er ook altijd eentje onder de kachel. Aanvankelijk maakte ik mij zorgen dat ik er een geroosterde kat zou terug vinden. Klaarblijkelijk was het daar heel aangenaam toeven en het liep altijd goed af!

Callie onder de haard

Als dan alles gedaan was en ik me op de bank kon installeren om een boek te lezen of een film te kijken, werd het een gezellige boel. Standaard zaten er twee op de rugleuning. Soms wilde ik geen kat op schoot, omdat daar een laptop lag. Die dingen hebben hun naam niet voor niks gekregen, maar leg dat maar eens aan een kat uit! Die blijft zoeken naar een weg, want waar een wil is, is een weg! En zo bracht ik avond aan avond met een kat op schoot voor de haard door. En af en toe mocht ik opstaan om nog een houtblok op de vlammen te leggen.

Bailey’s lievelingsplekje
Cat Family·International sits

De liefde van een kat

Zwarte Peper wil naar buiten

Zwarte Peper, zo genoemd vanwege zijn gitzwarte vacht, was een liefdevolle kat. Hij kon spinnen als de beste en wilde altijd geaaid worden. Je kon wel een beetje zien dat hij al een dagje ouder werd. Van een afstandje zag je een prachtige zwarte vacht, van dichterbij oogde hij wat minder gesoigneerd. Een beetje dof en niet zo schoon, zo zag het eruit.

Maar kroelen, dat kon hij als de beste. Als ik de slaapkamerdeur openliet, was hij de eerste die dit ontdekte. De kat die Genoeg heette nam genoegen met een plekje op het voeteneind van het bed; je merkte niet dat ze er was. Maar niet Zwarte Peper. Op een nacht voelde ik hem tegen de gehele lengte van mijn rug aanliggen. Hij leek naar nabijheid te verlangen. Maar toch slaagde hij erin het moment te bederven. Hij liet zich meeslepen door zijn genotzucht en begon pootje voor pootje zijn nagels uit te strekken. In mijn rug….
Nooit vergeet ik de verschrikte blik in zijn ogen op het moment dat ik hem de slaapkamer uitjoeg.

De slaapkamerdeur heb ik daarna altijd dichtgelaten.

Cat Family·International sits

Eén kat leidt tot een volgende

Negen katten onder mijn hoede: een nieuwe record. In het huis waar dit stelletje woont staat dan ook een ingelijst borduurwerkje op het buffet: “One cat leads to another”.  

Sloane, Bailey, James, Ivan, Michael, Boris, Horace, Callie en Minnie komen, met uitzondering van Boris, allemaal uit Qatar. Baasje Chantal beschrijft levendig hoe er steeds weer een kat op haar pad kwam, meestal een deerniswekkend hoopje pluizenbol, waarover zij zich ontfermde. Regelmatig hoorde daar een poging bij anderen over te halen een kat te adopteren. Inclusief aanbod vaccinaties voor haar rekening te nemen, of een voorraad kattenvoer in het vooruitzicht te stellen als de ander het beestje maar onder zijn hoede wilde nemen. Soms lukte het. Maar het mocht lang niet altijd baten en zo eindigden acht Qatari katten in de Franse Pyreneeën.
Boris was een lokale kitten die aan kwam lopen en hij bleek een prima aanvulling op de Golfarabieren te zijn: hij had een kalmerende uitwerking op Horace, na aankomst uit Doha zowel de Benjamin als het ‘enfant terrible’ van het stel. Terwijl zij mij gedurende mijn verblijf in het huishouden slechts een enkele keer verraste door vanaf de koelkast via mijn schouder op de keukentafel te springen, vertelde haar baasje dat zeker vijf van zijn shirts verloren waren gegaan aan haar vroegere uitspattingen.. 
Goedkopere tijden waren inmiddels aangebroken en Horace had nog maar één ondeugd: een obsessie voor de bovenverdieping van het huis. Deze was namelijk tot katvrije zone verklaard. Als er gasten te logeren kwamen die niet zo dol waren op poezen, of er allergisch voor waren, konden die zich daar verschansen. Vaak lag Horace op de loer en spurtte dan in een onbewaakt moment de trap op zodra de deur openging. Soms zelf sneller dan het licht, omdat ik er dan veel later pas achter kwam dat ze het weer had klaargespeeld!
Eenmaal boven was zij ook niet van plan weer te vertrekken. Zij scharrelde dan wat rond en leek zich er wel degelijk van bewust dat ik niet van plan was haar al te lang haar gang te laten gaan. Liefst nam ze positie onder een van beide grote fauteuils. Gelukkig kon ik die makkelijk kantelen en de kleine tijger eronder vandaan vissen. Op zulke momenten had ik de strijd vooralsnog gewonnen.

Horace op de loer

International sits

Een trip naar Londen

De eerste house sit in den vreemde: bestemming Londen. Praktische regelzaken zijn over een afstand soms wat gecompliceerder om te regelen. Na een aanvankelijk aangenaam eerste contact via Skype met Niamh leek het mis te gaan. Ze zou me de sleutels met de post sturen omdat het onmogelijk was om elkaar bij vertrek/aankomst te treffen. De sleutel kwam niet en ik trok aan de bel. Niamh klonk enigszins gestrest maar stuurde een tweede exemplaar. Beide sleutels arriveerden binnen enkele dagen na elkaar en ik nam twee exemplaren mee op reis.

De flat was gelegen in een van de buitenwijken op een zogenaamde ‘council estate’, oftewel sociale woningbouw. Dat kan er in Engeland droevig uitzien. ‘Het is Londen,’ zei een Engelse vriendin, ‘het is hoe dan ook poepduur om daar te wonen’. Eerlijk gezegd deerde het me niet, want ik was in Londen en het huis was gezellig en smaakvol ingericht. Londen, vrijheid en het gezelschap van de gezellige identieke zwart-witte katten Freddy en Louis, dat was voor mij genoeg.

Maar om een of andere reden zat alles tegen, als een negatieve vorm van synchroniciteit. Het begon ermee dat ik met het verstrekken van de tijd steeds beter zag hoe slecht onderhouden het huis was. Van buiten en van binnen. Zodra ik er wat langer was zag ik het: dikke stoflagen op de plinten en vetluis in de wasmachine. Ondanks dat Niamh een schoonmaker had laten komen ter voorbereiding op mijn verblijf.

Een trip naar Birmingham markeerde de omslag. Die dag ontmoette ik genoemde Engelse vriendin halverwege haar en mijn verblijfplaats: Londen en Liverpool. De Virgin trein is snel en comfortabel, want de zitplaatsen zijn ruim en ze serveren er drankjes en maaltijden naar hartelust. Aan het einde van een fijne dag begon de ellende. Er waren weer sleutels zoek! Op het perron kwam ik achter het ontbreken en keerde ik zakken en tas ondersteboven. De vorige keer had ik immers ook geluk gehad en waren beide sets boven water gekomen. Ik liep terug naar mijn treinstel, en samen met een spoorwegmedewerker inspecteerde ik de coupé waarin ik gereisd had. Niets.
Er zat niets anders op dan Niamh te bellen en te vragen of ergens nog een extra setje lag. Ik wist dat er een exemplaar op de schoorsteenmantel, helaas buiten mijn bereik. Jammer genoeg hadden ze geen vrienden in de omgeving van hun huis en zelf waren ze bij familie in Brighton op bezoek. Ze leek er wel om te kunnen lachen. Er zat niets anders op dan een slotenmaker in de arm te nemen. Dat grapje kostte me een lieve duit. …

Twee dagen later belandde ik in een conflict met de voordeur. Hij kon alleen nog afgesloten worden als de sleutel in het slot stak. Ik ging de strijd aan en verwondde mijzelf: bij een poging de deur hardhandig te sluiten zat mijn vinger ertussen. Een bloedbad! In het stelpen van het bloeden ging veel tijd zitten, daarna ontmoette ik een buurman die toevallig verstand had van sloten en de boel voor mij repareerde. “Dit slot is al heel oud, dat van ons is allang vervangen,” legde hij uit. Hij vroeg geen geld voor zijn hulp – een burendienst – en ik vertelde dit trots aan Niamh. Wist ze wel wat een vriendelijke buren ze had?

Waarschijnlijk was zij op dat moment al helemaal klaar met mij. “Oh, wij hebben nooit problemen”. Wat volgde was een uitgebreide beschrijving van hoe zij met het slot omgingen, eindigend met “en je zult zien dat het dan helemaal goed gaat”. Gelukkig ben ik niet het type dat per se gelijk wil hebben. Bovendien: ik had op dat moment al bedacht dat ik hier niet zo nodig terug hoefde te keren…